Co warto czytać?

Wydawnictwo: Rebis, 2005

O tej książce pisały na swoich blogach m. in.: karto_flana i Kaye. Już sam tytuł wiele mówi o jej treści i na pewno zainteresuje miłośników prozy Jane Austen. Mnie zainteresował, choć bałam się rozczarowania. Imię i nazwisko sławnego pisarza w tytule powieści wcale nie musi oznaczać, że będzie to dobra powieść. Recenzje również były niejednoznaczne. I pewnie wahałabym się jeszcze długo, gdyby nie film. Obejrzałam zwiastun, a potniej całość, która bardzo mi się spodobała. Polecam prostą i zabawną komedię romantyczną (w sam raz na zimowy wieczór) „Rozważni i romantyczni – Klub miłośników Jane Austen” z 2007 roku. Obejrzycie zwiastun i przekonajcie się sami, czy macie ochotę na więcej:

http://www.youtube.com/watch?v=MJmdMG9r0ug

 

Jeżeli tak, to koniecznie obejrzycie film przed książką.

Wiem, że lepiej jako pierwszą czytać książkę, ale nie w tym przypadku. Wydaje mi się, że wyjątkowo należy zacząć od filmu. Dlaczego? No cóż, książka ma swoje wady, które gdy mamy w pamięci film stają się znośniejsze. Chyba nie dałabym rady jej przeczytać, gdyby nie pamięć o świetnie wykreowanych przez aktorów w filmie postaciach. Albo coś jest nie tak z tłumaczeniem albo z oryginałem. Momentami coś w tekście „zgrzyta”. Niektóre wyrażenia lub całe zdania nie pasują, odrywają od płynnej lektury. Konstrukcja fabuły również jest odrobinę, jeżeli nie wadliwa, to niezbyt udana. Współczesne wydarzenia przeplatane są z tymi z przeszłości, np. z czasów liceum. Wszystko niezbyt się miejscami łączy. W filmie jest inaczej. Wydarzenia tak zostały dobrane (nawet te same, co w książce), że widz się nie nudzi. Drobne zmiany, przesunięcie niektórych scen spowodowało, że akcja nabiera tempa, jest ciekawsza, portrety bohaterów pełniejsze (bez odwoływania się do dalekiej przeszłości). Do tego w powieści narracja prowadzona jest w pierwszej osobie liczby mnogiej (bardzo dziwne) i przez cały czas zastanawiałam się, kto to wszystko opowiada.

Rozpisałam się o wadach książki i różnicach w porównaniu z ekranizacją, a nie wspomniałam nic o treści ( zresztą, kto obejrzał zwiastun już i tak wszystko wie). Pięć kobiet: Jocelyn (50 lat), Bernadette (67 l.), Sylvia (50 l.), Allegra (30 l.), Prudie (28 l.) i jeden mężczyzna, Grigg (40 l.), tworzą nieformalny Klub miłośników Jane Austen. Spotykają się raz w miesiącu i omawiają jedną z jej sześciu powieści: „Emmę”, „Rozważną i romantyczną”, „Mansfield Park”, „Opactwo Northanger”, „Dumę i uprzedzenie” i „Perswazje”. Pomysłodawczynią klubu jest Jocelyn:

„Każde z nas ma własną Austen.

Austen Jocelyn pisała przepiękne powieści o miłości i konkurach, lecz nigdy nie wyszła za mąż. To Jocelyn wpadła na pomysł klubu, to ona dobrała członków. Miewała więcej pomysłów jednego ranka niż reszta z nas przez cały tydzień; miała też więcej energii. W życiu należy systematycznie odnajdować Austen na nowo, to podstawa, oświadczyła, już ona o to zadba. Owszem, wietrzyliśmy ukryty zamysł, ale czy sięganiu po Jane Austen mogą przyświecać złe intencje?”

Widać, że ta książka zrodziła się z wielkiej fascynacji osobą i powieściami Jane Austen (na końcu znajduje się nawet „Przewodnik literacki”, czyli streszczenie wszystkich powieści Austen, opinie o nich rodziny i przyjaciół pisarki, a także krytyków i pisarzy na przestrzeni dwustu lat, są też ciekawe „Pytania do roztrząsania” zadane przez postaci stworzone przez Fowler). Każdy rozdział powieści to nie tylko dyskusja o jej książkach, ale i jakaś próba nawiązania do ich treści. Każde z sześciorga bohaterów ma własne problemy i radości, które dotyczą głównie miłości i bycia (lub nie) w związkach. Każde z nich ma inne życiowe doświadczenie: Sylvię 32 lata po ślubie opuścił mąż dla kochanki, Jocelyn i Grigg żyją samotnie, Allegra jest lesbijką i wciąż się zakochuje, a Bernadette miała w swym życiu wielu mężów.

Myślę, że Karen Fowler miała świetny pomysł i że miłośnikom Jane Austen jej książka się spodoba. Przy okazji może, tak jak ja, zechcą wrócić do prozy dziewiętnastowiecznej angielskiej pisarki. Nawet przyszedł mi przy okazji czytania pewien pomysł do głowy. Czy nie miło byłoby założyć Blogowy Klub Miłośników Jane Austen? Wystarczy 6 chętnych osób i dyskusja raz w miesiącu na jednym z blogów o jednej powieści Jane Austen. Ja już wypożyczyłam „Emmę”. Co o tym myślicie? Jeżeli nie będzie chętnych to sama zamierzam przeczytać nie tylko „Emmę”, ale i pozostałe nieznane mi utwory: „Mansfield Park” i „Perswazje”. Jeżeli ktoś chciałby podjąć wyzwanie i przyłączyć się do niego, to serdecznie zapraszam!

Ocena: 5-/6