Co warto czytać?

Wydawnictwo: Red Horse, 2008

To książka nietypowa: połączenie thrillera o seryjnym mordercy z horrorem o duchu indiańskiej czarownicy. Powieść jest trzytomowa, każdy tom ma swojego bohatera-zagadkę (ich tytuły to: Rebeka, Cieśla, Biała Wiedźma). Całość liczy sporo, bo aż 600 stron. Znalazło się w niej miejsce nie tylko na szczegółowe obrazy dokonanych zbrodni, ale także przejmujące portrety grupy przyjaciół, którzy są ze sobą na dobre i na złe (na urodzinach i pogrzebach).

W tomie pierwszym poznajemy architekta Johna Adamsa i jego żonę bibliotekarkę Rebekę oraz ich przyjaciół (razem z trzema innymi małżeństwa w średnim wieku tworzą nieformalny „Klub Starych Zgredów”) i znajomych z małego amerykańskiego miasteczka Cedar Peak. Pierwszą ofiarą mordercy jest barman i przyjaciel Adamsów – Ernie. Policjant Jeff Standfield robi wszystko, żeby odnaleźć sprawcę, a przy okazji wyjaśnia dziwną przeszłość zarówno architekta (cierpiącego na częściowy zanik pamięci i leczonego w przeszłości psychiatrycznie), jak i jego zdawałoby się całkiem zwyczajnej żony. Pomimo dramatycznych sytuacji i głównego wątku, dużo miejsca w powieści zajmuje życie prywatne mieszkańców – ich przyjaźnie i miłości. Akcja toczy się w miarę spokojnie, aż za spokojnie chciałoby się powiedzieć, pamiętając opowiadania Sześć razy śmierć.

W tomie drugim poznajemy wszystkie sekrety seryjnego zabójcy, jego dzieciństwo, kolejne zbrodnie i sytuację, w jakiej znajduje się obecnie. Ta część jest najbardziej makabryczna, pełna opisów znęcania się i bestialskich morderstw. Przypomina typowe thrillery z pościgami policyjnymi, ucieczką i odbijaniem zakładników itd. Różni się od nich szczegółowością ukazania życia mordercy.

Tom trzeci jest zupełnie inny. Kiedy myślimy, że wszystko skończyło się dobrze, morderca schwytany, ludzie bezpieczni, dopiero wtedy w miasteczku zaczyna się prawdziwa masakra dokonywana przez nieznaną siłę. Mieszkańcy zaczynają ginąć masowo z powodu zdawałoby się naturalnych przyczyn: zawałów, zatruć, utonięć. A mimo to, podobnie jak w tomie pierwszym, widzimy że nawet w najtrudniejszych chwilach ludzie się wspierają, nie tylko pomagają sobie, ale również urządzają spotkania towarzyskie, na których zacieśniają między sobą więzy.

To właśnie jest w tej powieści niezwykłe: połączenie okrucieństwa nagłej śmierci z celebrowaniem codziennych chwil i prostych przyjemności w przyjacielskim gronie. Obserwujemy ludzi, którzy stracili kogoś bardzo bliskiego lub wiedzą, że sami mogą zginąć, a jednocześnie widzimy, że potrafią oni cieszyć się życiem, doceniać to, co mają, mówić sobie po wielokroć „Kocham cię”.

W tej książce pojawia się też grupka chłopców, którzy podobnie jak ich rodzice, przyjaźnią się ze sobą, spędzają razem wolne chwile i do tego, jak to dzieci, często łamią zakazy dorosłych i popadają w tarapaty. Dzięki swojej młodości to właśnie im jest najłatwiej zapomnieć o okropnościach życia, wsiąść na rower i pojechać na zwyczajną wycieczkę do lasu. John Adams wielokrotnie obserwując radość swoich nastoletnich znajomych, zastanawia się nad życiem i wypowiada do przyjaciela takie słowa:

„– Powiem ci coś, stary, skoro już o snach mowa. To też jest jak sen. Tylko się nie śmiej. – Spojrzał na szeryfa w zamyśleniu. – Czasami, a właściwie od niedawna, wydaje mi się, że jesteśmy młodzi. Bardzo młodzi. I wydaje mi się, że jedziemy rowerami na jakiś cholerny biwak. Do lasu, nad wodę, czy coś w tym rodzaju. Jest lato, jesteśmy my i jest super. Wieziemy jakieś pieprzone chipsy, jakieś kiełbaski i tuzin butelek coli. W takich chwilach, Jeff, czuję się jak chłopiec. Pełen siły, energii i zapału. Ale powiem ci coś. – Adams pociągnął łyk kawy. – W dzieciństwie nigdy z nikim nie jeździłem na biwaki. Łowiłem ryby z moim dziadkiem Janne. – Zamilkł i zapatrzył się w przestrzeń. Jeff Standfield przyglądał mu się przez chwilę.

– Wiesz, John? chyba zrozumiałem, co chciałeś mi powiedzieć. To bardzo miłe. Miłość i przyjaźń to najważniejsze rzeczy w życiu. – Podniósł do góry filiżankę z kawą. – Obyśmy nadal jechali przez życie na rowerach! Jak najdłużej!”

Niezwykłe przesłanie jak na horror. Najważniejsze w nim okazują się miłość i przyjaźń, i jazda rowerem jako symbol radości życia, młodości i sensu. I piękny „kawowy toast”: „Obyśmy nadal jechali przez życie na rowerach! Jak najdłużej!”. Warto czytać takie książki i poznawać takich bohaterów.

Ocena: 5/6

 
PS Bardzo ciekawy wywiad z Adamem Zalewskim, który przeprowadziła Avo_lusion znajdziecie na jej blogu – "Książki zbójeckie".