Co warto czytać?



Wydawnictwo: W.A.B., 2006

Kolejny autor, którego nazwisko poznałam czytając blogi o książkach. Z ciekawością sięgnęłam po jeden z jego kryminałów, niestety chronologicznie drugi z serii o komisarzu Kurcie Wallanderze.

Przyznam, że początek powieści jest mało zachęcający. Nudna narracja, nieciekawe dialogi. Pomyślałam, że to książka nie dla mnie. A jeszcze z opisu na okładce wynikało, że będzie to powieść szpiegowska i polityczna, czyli coś, czego nie lubię i nie czytam.

Zagadka kryminalna dotyczy odnalezienia morderców dwóch mężczyzn, których znaleziono martwych w pontonie na brzegu morza niedaleko Ystad. Zamordowani ubrani byli w garnitury, a o ich śmierci policja została powiadomiona dzień wcześniej.

Trochę trwało zanim przyzwyczaiłam się do mrocznego nastroju panującego w zimnej Szwecji. Trudno mi było także od pierwszej chwili polubić głównego bohatera, wspomnianego już komisarza Wallandera – przemęczonego pracą, smutnego po śmierci przyjaciela, zmagającego się z wyrzutami sumienia i strachem. Do tego podczas prowadzenia śledztwa policjant cały czas zastanawia się nad sensem swojej pracy i zmianą zawodu. Nie spotkałam się jeszcze z tego typu kryminałem.

Z czasem jednak książka się rozkręca i zaczyna wciągać. Szczególnie po wyjeździe Wallandera do Rygi. Opis państwa łotewskiego będącego ciągle pod wyraźnym wpływem ZSRR i opis walki Łotyszów o odzyskanie niepodległości jest bardzo przejmujący. Mankell pisze o ważnych sprawach i zmusza tym samym swoich czytelników do zastanowienia. Wybrałam dwa cytaty, które świetnie to pokazują.

Tak o Łotwie i Szwecji mówi policjant łotewski zaproszony do pomocy Wallanderowi w Ystad:

„To moja pierwsza wizyta na Zachodzie. Wcześniej mogłem wyjeżdżać tylko do Sowietów, do Polski i republik nadbałtyckich. Tutaj po raz pierwszy ujrzałem materialny dostatek, który wydaje mi się wprost nieograniczony. Jest jedna różnica między naszymi krajami, będąca zarazem podobieństwem. Oba są biedne. Ale bieda ma różne oblicza. U nas nie ma takiego dostatku, jak u was, nie ma wolności wyboru. Ale ubóstwo twojego kraju polega na tym, że nie trzeba w nim walczyć o przetrwanie. Wolność odebrała wam wolę. Dla mnie ta walka ma wymiar religijny. Nie chciałbym się zamienić.”

 
A tak Wallander rozmyśla o swojej ojczyźnie:

„Oto Szwecja. Pozornie wszystko jasne i świeże, lotniska zbudowane tak, by nie mógł się w nich zagnieździć żaden brud. Wszystko na widoku, wszystko jest tym, co wygląda. Nasza religia i narodowa nadzieja to bezpieczeństwo, zapisane i zagwarantowane przez państwo, cały świat wie, że śmierć z głodu jest u nas przestępstwem. Nie rozmawiamy z obcymi bez potrzeby, bo oni mogą nas skrzywdzić, zaśmiecić nam kąty, zaczernić nasze neony. Nie zbudowaliśmy nigdy imperium, dzięki czemu nie musieliśmy oglądać, jak się rozpada. Wmówiliśmy sobie, że stworzyliśmy mały, ale najlepszy ze światów. Byliśmy zaufanymi stróżami raju, a teraz, gdy party się skończyło, odgrywamy się najbardziej nieprzychylną kontrolą paszportową na świecie.”

Nie byłam nigdy na Łotwie, ale z ciekawości po przeczytaniu książki dokładniej obejrzałam zdjęcia Rygi na jednym z ulubionych blogów. Byłam ciekawa jak teraz po politycznych zmianach wygląda to miejsce. Czy nadal jest tak brzydkie i smutne jak w powieści? Możecie się sami przekonać:

http://walkingondream.blogspot.com/2011/07/ryga.html

Co do Szwecji, to odwiedziłam ją rok temu na bardzo krótko. Zwiedziłam tylko Sztokholm i to bardzo pobieżnie, bo ile można zobaczyć w dwa dni. Ciekawych informacji na temat tego kraju i jego mieszkańców dowiedziałam się od przewodniczki. Z jej opowieści wyłaniał się obraz narodu o mentalności różnej niż Polacy, niektóre różnice ciężko było mi pojąć. Podczas czytania powieści Mankella mój obraz Szwecji zmienił się diametralnie. Zamiast bogatego kraju zadowolonych mieszkańców, zobaczyłam Szwecję zimną i nieprzychylną, ludzi borykających się z problemami.

Pewnie, żeby wyrobić sobie własne zdanie na temat jakiegoś kraju, musiałabym tam zamieszkać na dłuższy czas. Cieszę się jednak, że będę mogła zobaczyć Szwecję oczami szwedzkiego pisarza Mankella, bo na stole czeka już na mnie pierwsza część przygód Wallandera – „Morderca bez twarzy”. Mam nadzieję, że równie dobra.

Ocena: 5/6